Gdy jeden z kotów umiera

Gdy jeden z kotów umiera, pozostałe przechodzą żałobę, tak jak ludzie. Widzą, że kogoś brakuje, więc czekają lub szukają. Brakuje stałego elementu środowiska, więc są zestresowane. Oprócz braku znajomego towarzysza, zmienia się też hierarchia, dokładając pozostałym kotom powodu do stresu.

Tak jak ludzie, niektóre koty przeżywają żałobę krócej, inne dłużej. Mówi się, że zwykle trwa to od 2 tygodni do 6 miesięcy – więc spory rozrzut. Niektóre koty wyraźnie cierpią, inne zdają przechodzić ten okres lekko. Jedne stają się bardziej wycofane, inne przeciwnie – o wiele bardziej tulaśne i kontaktowne.

Wśród częstych reakcji są:

  • Zakłócenia snu
  • Zmiana nawyków żywieniowych
  • Brak zainteresowania zabawą
  • Płacz, miauczenie, nawoływanie
  • Utrata apetytu, a nawet odmowa jedzenia
  • Natrętne powracanie do miejsc, gdzie utracony towarzysz miał zwyczaj przebywać
  • Siedzenie w ciszy i samotności, wpatrywanie się w ścianę lub za okno
  • Uciekanie, chowanie się

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Niektórzy badacze uważają, że koty pojmują śmierć podobnie jak małe dzieci – nie rozumieją, że jest to już stan stały, niezmienny. Jednocześnie pojmują sam koncept bycia martwym i to, że co jest martwe, już nie ożyje. Biorąc to pod uwagę, wiele osób zaleca, by pozwolić kotom na kontakt z martwym ciałem towarzysza (lub właściciela – bo przecież dokładnie to samo dzieje się, gdy kotu umiera człowiek). Koty często wówczas starają się obudzić zmarłego, liżą go i obwąchują. Kiedy przekonują się, że to nic nie daje, uspokajają się trochę – strata i brak są trochę bardziej oswojone i zrozumiałe. Właściciele często mówią wówczas, że ich koty po tym nie szukają zmarłego towarzysza, najwyraźniej rozumieją, że nie wróci. Oczywiście jest to niemożliwe, kiedy śmierć nadejdzie poza domem, choćby u weterynarza czy w szpitalu.

Śmierć członka stada zaburza całą strukturę życia. Koty zauważają brak jednego zapachu w woni domu. Legowiska i inne miejsca, wcześniej zajęte, teraz są do wzięcia. Stado ustala nowe zasady funkcjonowania. Czasem ludzie zauważają, że inny kot przejmuje niektóre zachowania zmarłego, tak jakby go zastępował. To nie do końca jest prawda – w układzie sił zwolniły się pewne obszary, miejsca, zachowania więc inny kot je przejmuje. Zmarły kot najpewniej wywalczył sobie te przywileje i skutecznie bronił ich przed innymi. Nie ma znaczenia, kto “pełnił obowiązki” wcześniej, nie jest to wspominanie zmarłego towarzysza, tylko normalna dynamika stada.

Zdarza się też, że pozostałe koty ożywiają się po śmierci towarzysza – stają się bardziej towarzyskie, chętniej się bawią, częściej proszą o pieszczoty. Dzieje się tak zwykle w przypadku nieśmiałych kotów, których zmarły towarzysz był bardziej dynamiczny i zdecydowany. A w niektórych przypadkach można się mocno zdziwić, bo dopiero kiedy zabraknie sprawcy, widać, że wcześniej zastraszył i zdominował pozostałe koty, które teraz dopiero zaczynają się czuć bezpiecznie.

Kotu w żałobie warto pomóc przejść ten trudny okres. Przede wszystkim trzeba otrzymywać rutynę dnia. Rutyna daje kotom poczucie bezpieczeństwa, a już i tak zmiany rutyny w wyniku braku towarzysza są nieuniknione. Niech więc wszystko inne pozostanie takie samo przez następne dni – godziny karmienia, zabawy, itd.

Druga rzecz: trzeba kotu dać pełne zrozumienie. Jeśli chce się chować – pozwolić mu na to, czujnie monitorując tylko czy aby na pewno je i pije. Nie wyciągać na siłę, nie głaskać. I odwrotnie – jeśli będzie potrzebował kontaktu, zająć się nim, głaskać, przytulać, nie złoszcząc się, że taki jest uciążliwy. W każdym wypadku warto oferować kotu rozrywki, nowe zabawki, smakołyki, zajmować go czymś i rozpraszać jego smutek. Jeśli kot przechodzi żałobę bardzo ciężko, warto rozważyć i skonsultować z weterynarzem włączenie leków uspokajających.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Trzecia rzecz, o której ludzie zwykle nie myślą – trzeba zwrócić uwagę na to, jak właściciele przeżywają żałobę. Koty są wrażliwe na ludzkie emocje i doskonale je wyczuwają. Im bardziej ludzie są zmartwieni, tym bardziej kot jest zdenerwowany. A jeśli towarzyszą temu zachowania mające na celu pocieszanie kota (i siebie przy okazji), jak natrętne tulenie, płacz w futro, przemawianie głosem pełnym smutku i tym podobne, jest wielce prawdopodobne, że takim zachowaniem utrwalimy w kocie smutek, depresję, a w dalszej kolejności wywołane trudnymi emocjami niechciane zachowania, od załatwiania się poza kuwetą do agresji włącznie.

Bardzo ważnym pytaniem, które zadają sobie właściciele kotów jest: czy sprowadzić do domu kolejnego kota, by rozproszyć samotność ulubieńca. Nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi. Warto wziąć pod uwagę, że jedna wielka zmiana po drugiej może być dla kota zbyt ciężka do zniesienia. Jeżeli kot ciężko przeżywa żałobę, warto dać mu ją przeżyć do końca i dopiero wtedy myśleć o towarzystwie. Jeżeli widać, że kot szybko się otrząsnął, odżywia się normalnie, a jego zachowanie nie odbiega od poprzedniego (wziąwszy pod uwagę zmiany wynikające z dostępności zasobów, które wcześniej zajmował zmarły kot), można pomyśleć o drugim kocie szybciej. Znam przypadki, kiedy opiekuńczy kot natychmiast zaakceptował i objął opieką kociaka przyniesionego w kilka dni po śmierci towarzysza. Znam tez takie, kiedy kot długo nie potrafił zaakceptować sytuacji i ustalić z nowo przybyłym sensownej hierarchii, a tylko wycofywał się i smutniał coraz bardziej.

Duża w tym rola człowieka, by pomagał kotu radzić sobie z nową sytuacją i smutkiem, nie przenosił na kota swojego przygnębienia, nie zaniedbywał go, ale obserwował uważnie i zawsze starał się zrozumieć. Szanujmy koci smutek.

Facebooktwittergoogle_plus

PiKotki czyli Ogień i Podróżnik

Tak mnie życie pochłonęło, że nie napisałam ani słowa o Pikotkach! Jak mogłam?!

Są zdecydowanie godne tego, by o nich pisać. PiKotków było dwoje: chłopak i dziewczyna. Po wcześniejszym okresie, kiedy dom opanowały cztery Małe Mi i omal nie rozniosły wszystkiego na strzępy, wydawało się, że nadszedł okres wypoczynku i względnego spokoju. Nic bardziej mylnego.

PiKotki wyrosły wyjątkowo dorodne. Trudno się temu dziwić – mama miała dość mleka by wyżywić drugie tyle, a całe to dobro przypadło do podziału dwójce. Ponieważ były duże i ciężkie, trudno im było zacząć pełzać. Szybko jednak objawiła się dominująca cecha charakteru obojga: duża nieustępliwość i upór, można by rzec – ośli. Pełzały wolno, ale nieustannie. Nie dawały się zawrócić z raz obranej drogi. A jak dotarły do siatki ograniczającej wybieg i okazało się, że nie są w stanie dźwignąć tłustej pupy – to wisiały smętnie na drutach i wyły wniebogłosy. Dawno już nie było w tym domu tyle wycia naraz.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

A potem NAGLE! patrzę, a dziewczynki nie ma w kojcu. Odnalazłam ją, włożyłam do kojca, odwracam się na chwilę, MYK! znowu jej nie ma. Tak się przekomarzałyśmy chwilę, aż w końcu wymiękłam, pokonana kocim uporem. Zlikwidowałam siatkę i kocięta dostały wiatru w żagle. Dziewczynka uporczywie wspinała się na półki z książkami, chłopak zaś ruszył zwiedzać dostępne przestrzenie. Długo nie minęło, jak nauczyły się wspinać na łóżko i od tej pory każdą noc spędzały tam.

Niestety, nie tylko śpiąc.

Imiona przyniosły sobie same. Dziewczynka, z racji ogólnej nieuchwytności, nieustępliwości i zapału, z jakim masakrowała wszystko, co jej wpadło między ząbki, dostała imię Pyrro, od greckiego słowa „pyr” – ogień.
Oto Pyrro Kot Doskonały*PL

©Magdalena Koziol, +48 606757001, magdalena.koziol@gmail.com

Chłopak wyrósł na przemiłego, naręcznego kocurka. W zasadzie bardziej naramiennego (patrz: kot czarownicy) i nagłownego. Kocha człowieki i z tej miłości wylizuje im włosy. Ale najbardziej rzucającą się w oczy cechą była jego wszędobylskość, i to ona zainspirowała mnie do nadania mu imienia po osmańskim geografie, podróżniku i kartografie z XV wieku, Piri Reisie.
Oto Piri Reis Kot Doskonały*PL

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

PiKotki mozna obejrzeć w Galerii miotu 17.

Zapraszam! :)

Facebooktwittergoogle_plus

Małe Mi

Kreatywny proces wymyślania imion za nami. Pierwotnym założeniem było tym razem wykorzystać literę J, ale na J wymyślały mi się tylko imiona męskie, co przy miocie czterech dziewczynek stanowiło pewną niedogodność. Będąc zaś nieustająco wielką fanką Muminków, pierwszą kicię pokonującą niestrudzenie ogrodzenie kojca określałam pieszczotliwie Małą Mi. Szybko się okazało, że one wszystkie są jak Mała Mi i litera się wybrała sama.
Miot na Mi.

Rozmaite skośne skojarzenia powiodły mnie w kierunku Japonii, a kiedy od znajomej japonistki, Ani Klary, dowiedziałam się, że „mi” oznacza „piękny” – sami rozumiecie, nie mogłam odpuścić.

Wobec tego mamy:

Mi Hoshi Kot Doskonały*PL. Jej imię oznacza piękną gwiazdę i jest to bez wątpienia gwiazda, diva i primabalerina tego miotu. MiHoshi była pierwszą Małą Mi, tą która jest w stanie wydostać się z każdego zamknięcia. Porusza się z prędkościami nadświetlnymi, wszędzie włazi, głośno miauczy i prowokuje siostry do robienia tego samego. Ona nikogo nie naśladuje – sama wyznacza standardy.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Mi Chiko Kot Doskonały*PL. Michiko to imię obecnie panującej cesarzowej Japonii. Można je przetłumaczyć jako piekna i mądra. Na razie nie jest za bardzo dystyngowana, ale też trudno wyglądać elegancko, jak się pędzi jak wiatr przez mieszkanie, by wpaść z impetem pod szafki kuchenne. MiChiko lubi sobie pospać w ciszy i spokoju, ale też jest nieugięta kiedy przyjdzie się bić z siostrami. Wiadomo, muszą wiedzieć, że bezkarnie nie przerywa się snu cesarzowej. Sami widzicie: piękna i mądra.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Mi Chiru Kot Doskonały*PL. Michiru znaczy spełniać, wypełniać. Jest to kicia pięknie wypełniająca wszystkie obietnice związane z posiadaniem rusałki. Będzie pięknie, będzie zabawnie, będzie aktywnie, będzie uroczo! Na razie jako jedyna potrafi się zatrzymać na dość czasu, by pospać u mnie na kolanach i pomruczeć.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Mi Yoshi Kot Doskonały*PL. MiYoshi można przetłumaczyć jako piękna i dobra. Jako pierwsza zaczęła mruczeć do mnie. Wystarczyło pogładzić po grzbiecie, żeby motorek się włączył. Pierwsza odkryła jak się wchodzi do zamkniętej kuwety. I jak wychodzi. Z jakichś przyczyn Isztar ją najbardziej poniewiera (Isztar i Irfan traktują Małe Mi jak samobieżne zabawki), ale Mi Yoshi się nie gniewa i już za chwilę pędzą razem przez mieszkanie.

Tak, małe rusałki dorównują prędkością 4-miesięcznemu maine coonowi.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Ps. Zapytano mnie, czemu „rusałki”. Międzynarodowy kod rasy to RUS. Stąd RUS-ałki. Ta rusałka, ten rusałek. :)

Facebooktwittergoogle_plus

Bierz dwa

Często mailowo czy telefonicznie opowiadam Wam o korzyściach posiadania przynajmniej dwóch kotów oraz o tym, że – paradoksalnie – dwa koty są o wiele łatwiejsze w utrzymaniu w domu niż pojedynczy kot.

Kot jest stworzeniem stadnym i ma dosyć złożone życie społeczne. Nie wierzcie w teorie, ze kot jest samotnikiem – koty tylko polują samotnie. Popatrzcie na to wprowadzenie drugiego kota. To nie jest instruktaż, ale dobrze na nim widać niektóre zachowania  społeczne kotów.

Nie da się, no nie da się zastąpić kotu drugiego kota.

Człowiek za wolno biega, jest za mało zwrotny, za nisko skacze, denerwuje się nie wiadomo czego, jak przyjdzie do bójki, a do tego nie odwzajemnia skomplikowanego rytuału wylizywania. Nędzna podróbka.

Trzeba brać dwa koty.

Jedna ważna rzecz – drugiego kota trzeba wprowadzać z głową i bez pośpiechu, żeby dać szanse kotu-rezydentowi na łagodniejsze przejście tej zmiany. Krótka instrukcja jak to robić jest we wpisie Jak wprowadzić drugiego kota do domu

Facebooktwittergoogle_plus

Dziecko-niespodzianka

Nie zdążyły się dni odliczyć, nie zdążyłam się podenerwować w oczekiwaniu, nie przespać kilku nocy – bo szybko i bez zbędnego hałasu FaJing wydała na świat cztery puchate kuleczki.

Trochę byłam zaskoczona, bo moje dziewczyny preferują godziny nocno-wczesnoporanne, w związku z czym w okolicach terminu po prostu nie sypiam. A tym razem nie dość że niespodziewanie, to jeszcze w środku dnia.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, magdalena.koziol@gmail.com

Ale nie koniec niespodzianek na tym. Oczekiwaliśmy trzech kluseczek, bo tyle FaJing pokazała nam na usg. Po trzecim odprężyłam się więc i spokojnie sobie notowałam godziny narodzin, wagę i inne informacje na temat kociąt. Ponieważ malutkie są bardzo nieporadne, przystawiałam je pracowicie do mlekopoju, żeby od razu sobie podjadły. Nagle patrzę – a FaJing przybiera się do kolejnej akcji porodowej! Nie minęło kilka minut – jest czwarta kuleczka. No to dawaj cały ambaras od nowa – mycie, suszenie, kontrola, karmienie.

Zgodnie z tradycją naszej hodowli – przeważają dziewczynki. Nawet mocno przeważają: 4/4. Tak, cztery zdrowe, silne dziewczyny. Pierwiastek żeński mocno się nas trzyma :)

©Magdalena Koziol, +48 606757001, magdalena.koziol@gmail.com

Facebooktwittergoogle_plus

Odliczamy dni

Już dni, a nie tygodnie, dzielą nas od przybycia malutkich rusałek. Mamusią będzie nasza śliczna wielkooka FaJing. To jej pierwsze maluszki, toteż bardzo się wszyscy przejmujemy.

Najmniej przejmuje się sama FaJing. Jej brzuszek jest mały i zupełnie nie przeszkadza jej w poruszaniu się. Powiedziałabym, że wręcz przeciwnie – nigdy tak intensywnie nie ganiała się z Czarną Tyldą po domu. Potem sobie odpoczywa, świat wraca do normy i wtedy wreszcie ogarnia mnie spokój.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Facebooktwittergoogle_plus

Poznajcie kotki in-duplotki

Kotki rosną jak na drożdżach, szczególnie w zakresie rozczochranej sierści. Są już całkiem samodzielne i dobrze znoszą separację od mamy i od siebie nawzajem. Potrafią już spać osobno, biegają samotnie i samodzielnie eksplorują mieszkanie.

Wyglądem nadal różnią się niewiele, kocurek jest odrobinę jaśniejszy, ale widać to głównie wtedy gdy są obok siebie. Różnią się oczywiście pyszczkami, ale zdaje się że nikt oprócz mnie na razie nie da rady ich odróżnić. Widać za to już różnice w usposobieniu.

Dziewczynka to zdecydowanie lider. Pierwsza uciekła z kojca, pierwsza ruszyła na zwiedzanie mieszkania, pierwsza bada wszystko. Albo śpi, albo biega. Daje się głaskać, daje się brać na ręce, ale nie daje się tam utrzymać – zaraz wspina się człowiekowi na ramię, na głowę, obwącha nos, włosy i zaraz zeskakuje na podłogę i biegnie dalej. Ma już to charakterystyczne maine coonie spojrzenie, które mówi: człowieku, jesteś tu by służyć i lepiej spraw się dobrze. A w ogóle to rzucaj tę piłeczkę. Uwielbia piłeczkę, którą ukradła swojej mamusi (biedna Tylda!).

Ze względu na to królewskie obejście nosi imię mezopotamskiej bogini wojny i miłości, Isztar. Kiedy oglądam maluchy jak się bawią razem, to myślę, że najpierw wojny, a potem miłości.

Isztar Kot Doskonały*PL

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Kocurek ma bardziej refleksyjną naturę. Jest spokojniejszy, bardziej nastawiony na badanie szczegółów niż ganianie jak opętany. Jest towarzyski. Z zaciekawieniem podchodzi do innych kotów, zagląda im w oczy, jakby pytał: a ty kim jesteś? Tak samo traktuje ludzi. Chętnie przychodzi na mizianki, daje się brać na ręce i na kolana, lubi głaskanie. Ilekroć go przytulę, zawsze wsadzi mi wibrysy do nosa. Chyba sie tego nauczył od cioci TaiChi. Dostał imię, które w języku arabskim oznacza wiedzę, świadomość – Irfan.

Irfan Kot Doskonały*PL

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Ps. A są In-duplotkami, bo po łacinie in duplo oznacza: podwójnie. To dwa klony przecież prawie. :)

Facebooktwittergoogle_plus

Jeśli dziś sobota, to mieszkamy za łóżkiem

Czarna Tylda okazała się bardzo troskliwą matką, tylko nieco stukniętą. Niemal każdego dnia o 5 rano robiła przeprowadzkę w inne miejsce, wybierajac głównie takie, gdzie dzieci leżały na gołej podłodze. Malutkie kocięta same nie regulują jeszcze temperatury i muszą być ogrzewane przez matkę, toteż taka miejscówka im zdecydowanie nie służyła i czułam wewnętrzną presję, żeby czuwać nad przeprowadzkami i wprowadzać korekty.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

W końcu rozstawiłam duży kojec i przeniosłam maluchy. Czarna wydawała się zadowolna. Do drugiej nocy, kiedy jednak przytargała kocięta za łóżko. W pierwszym tygodniu życia kociąt okolice łóżka były absolutnie nie do zaakceptowania, w drugim okazały się atrakcyjne. Rano przenosiłam je z powrotem do kojca i tam siedziały grzecznie do następnego świtu.

Aż przyszedł trzeci tydzień, kocięta zrobiły się całkiem sprawne i lada dzień mogły odkryć jak się z kojca wyłazi. Zmontowałam więc wybieg, umeblowałam, Tylda sprawdziła wszystko i ułożyła się w nim wygodnie, żeby na leniucha pobawić się zabawkami. Wyglądało, że wszystko jest ok. Do rana. Ledwie świt ozłocił ziemię, Czarna Istota stwierdziła, że kojec jest nie do przyjęcia i będzie mieszkać za łóżkiem. Przyniosła kocięta o 5:15. Zaniosłam je z powrotem. Nie zdążyłam się wygodnie ułożyć, już była z powrotem z maluchem w zębach. Zaniosłam do kojca. Przyniosła z powrotem.

I tak do 7 rano. O 7 złamałam się i przeniosłam wybieg za łóżko.

wybieg koci

W pośpiechu, bo na 9.00 do pracy. I cały dzień w trybie zombie.

Wybieg za łóżkiem tym razem okazał się strzałem w dziesiatkę.

Facebooktwittergoogle_plus

Atak (przesłodkich) klonów

Dwie małe istotki zagościły w naszym domu. Chłopczyk i dziewczynka.

Czarna Tylda została mamą prześlicznej dwójki. Ponieważ z Czarną Istotą nic nie może być normalnie, to i tym razem postanowiła dostarczyć nam rozrywek i uporczywie wstrzymywała się z urodzeniem. Musiałam wziąć dodatkowe dni wolne i odwołać wszystkie spotkania. Czasem tak się zdarza, kiedy miot jest mało liczny, a tym razem usg obiecało parkę.

No i nie kłamało, nie powiedziało tylko, że będą takie wielkie. 144g i 155g. Jakiś kosmos.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

Szybko zaczęły przybierać dalej na wadze i po kilku dniach ważyły po pół kilograma. W porównaniu do rusałek jest to nieco szokujące i nie mogę się cały czas przyzwyczaić, że one takie wielkie. Za to nie chcą tyle pełzać, co małe rusałki – no, ale jak się tyle waży, to przemieszczanie się jest dużym wyzwaniem. A łapki przecież jeszcze słabe.

Jedno natomiast jest stałe – na pierwszy rzut oka trudno je odróżnić. Nie wiem o co chodzi, ale nawet jak mi się rodzą maine coony, to wyglądają podobnie. W miocie nr 2 były dwa całe bielutkie, teraz dwa czarne klasyki.

Atak klonów. Dobrze, że takich ślicznych, więc z przyjemnością dam się atakować tej słodkości.

©Magdalena Koziol, +48 606757001, info@kotdoskonaly.pl, www.kotdoskonaly.pl

 

Facebooktwittergoogle_plus