Chwile grozy

Kociaki zaczynają otwierać oczy i w związku z tym ich matka, gnana odwiecznym instynktem, zapragnęła ponownie przenieść je w inne miejsce. Chwyciła pierwszego malucha w zęby i żwawym krokiem (w miarę żwawym, bo kociaki są wielkie i grubiutkie i swoje ważą) udała się w kierunku… tak, tak – garderoby. Kto czytał wpis Już za chwileczkę…, ten rozumie, dlaczego mało nie padłam tam trupem.

Udało się ją złapać dopiero, jak spadła z półki (na szczęście dolnej), bo ciężar malucha w zębach przeważył i straciła równowagę. Odbieranie kociaków nic nie dało, kicia wpadła w jakiś amok. Z kolejnym dzieckiem w zębach próbowała wspiąć się jeszcze na szafę w sypialni, a jak i to nie wyszło, wspinała się po nas: po nogach, rękach,  plecach, byle wyżej. Ten pęd do góry nie dawał się w żaden sposób okiełznać.

Dodam jeszcze, że te ćwiczenia odbywaliśmy w piątek pomiędzy 2 a 4 nad ranem. A w sobotę – powieki na zapałkach…

Małe kotki to kupa zabawy…

Podobne opowieści:

Facebooktwittergoogle_plus

One thought on “Chwile grozy

  1. Pamiętam jak sama miałam kociaki i kotka uparła się, żeby tuz po porodzie, oczywiście w środku nocy, przenieść je do łóżka Mamy – ciepło, miło, fajnie… Pierwsze futerko przeniosła, budząc tym samym Mamę, która w rozespanym przypływie dobroci pomogła jej zanieść drugie…w połowie drogi zorientowała się, że pomysł nie jest najlepszy, zabrała oba kociaki i odniosła do koszyka.
    Kotka jednak poczuła przyzwolenie i cała noc odbywały się wędrówki w te i wewte.
    Najlepszy sposób w sumie, to przeczekać…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *